Lee Bo Ram - chuh eum geu ja ri eh

นั่งร้องไห้ อยู่คนเดียวในสนามบินฮ่องกง ต้องแอบร้องด้วยเพราะว่าอายเค้าน่ะ

I cried alone in a littlecorner of HK airport.

เอาวะ ....ไปก็ไป อย่างน้อยก็ได้เจอปีเตอร์ ไปแล้วอาจจะได้เจอแม่เค้าก็ได้

Hur~~ Amy!!!! you must go..I talked to myself...I couldn't weak like this

เราเตรียมตัว มาขนาดนี้แล้ว สู้ๆหน่อยๆ ยิ้มหน่อยนะเอมี่ .....

Ok!! I must go to Korea. I might be able to see his mom. At least I could see Peter.

ตอนนี้ ที่ทำได้ก็คือดึงคอเสื้อตัวเอง ขึ้นมาสู้ อีกที

I came so far... I must fight!!! Smile ~~~ I'd to encourage myself..cause' no one could do that for me right now.

...มาถึงเกาหลีจนได้เรา.....เฮ่อ เอมี่ ยิ้มไว้ๆๆ ได้ข่าวว่า ตม.เกาหลีโหดมากมาย ต้องทำระรื่น และร่าเริง เดี๋ยวอดเข้าประเทศ.............

Finally,I arrived Korea~~ .... I had to force myself to smile and look joyful again. Because I heard that theKorea immigration very very strict to Thai people. ........

เตรียมเอกสารก่อนกลัวเค้าไม่ให้เข้าประเทศจัด...

I had to check my documents...so afraid....I couldn't enter to Korea ^^;

เจ้าหน้าที่เอาพาสปอร์ตเราไปดูใหญ่ เปิดๆๆ ดู แสตมป์ไปโน่นไปนี่เพียบเลย ...

The officer looked at my passport...he looked again and again.....^^;

Helooked at many viasa stamps in my passport.

เค้าก็ไม่เห็นถามอะไรเลย ยิ้มๆ เราเลย

And he jsut gave me a big smile.... Eh!no question at all????

แบบว่า...เฮ้ย ถามหาเอกสารหน่อยสิ เตรียมมาตั้งเยอะ ทั้งสเตทเม้นท์ ทั้งจดหมายเชิญ ...

Oh~~ I prepared many documents such as bank statement and invitation letter....

ไม่ถามเหรอ ...ยื่นให้เลย อิๆๆๆ

Why didn't he asked me some?^^;................. Anyway I gave all documentsto him ^__________^

เจ้าหน้าที่เค้าก็เอาไปดูๆๆ ยิ้มๆๆ แล้วถามว่า "มาหาแฟนเหรอ"

He read the letter then look at my bank statement. He smiled to me and asked me a question that made me felt a bitembarrasing ^^; "Do you come to see your boyfriend?"

บ้าเหรอ มาถามเค้าตรงๆ อายนะๆๆได้แต่พยักหน้า หงึกๆๆ แล้วก็ยิ้ม...

Arkkkk~~~ I felt so shy to say any...but I said in a little voice "yes" and smile ^^

จริงๆในใจอยากบอกว่าใช่ มาหาแฟน คิดถึงมากกๆๆๆๆๆ อิๆๆๆ

Eieieie actually, I'd like to say "yes I came to see my boyfriend, I really really miss him" hahhaha

แต่ว่า อ่ะนะ ผ่านแล้วรีบชิ่งดีกว่า เดี๋ยวจะโดนไปสอบสวน

But I got a visa stamp...so, I should walk away as soon as possible because he may asked me more ^^;

ออกมาจากประตู กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ เจอปีเตอร์มารับเรา..........แอบจินตนาการว่าต้องเหมือนในหนังวิ่งเข้ามากอดแล้วหมุนๆๆ สามรอบ

When I came out from the gate ..Oh~ Wow~~ Peter was there !!!.....

I imagined before seeing him that he would come to hug me straight away and turns me 3 rounds like in the romantic movie ^^

แต่ปีเตอร์ นิ่ง ยิ้ม แล้วมาช่วยเราถือกระเป๋าถือกระเป๋า............

But................. he just gave me a little smile and carried my belongings....

อะไรเนี่ย ไม่โรแมนติกเอาซะเลย แง๊ๆ

Oh~~ No!!! my mood was gone... he didn't made any romantic scence to me T_____T

พอถือกระเป๋าขึ้นรถโค้ช (คือว่าไปเกาหลี เครื่องจะไปลงที่เมือง อินชอน ต้องนั่งรถไปอีกประมาณ 1.5ชม ไปโซล) ปีเตอร์ ก็มาจับมือเรา อิๆๆ บอกว่าเขินมากทำตัวไม่ถูก พอเจออีกที รู้สึกแปลกๆ ใจเต้น ....

I had to take a coach to Seoul from Incheon Airport. It took 1-1.5 hour. When we were in the bus, Peter hold my hand....oh~ feeling so great! He said he felt abit strange when he see me again but he had a heart beating so quick.

อิๆๆ ความเศร้าของเราหายไปหมดเลยแหล่ะตอนนี้ มีความสุขจัง

Hihihi at that time, my sadness was gone... I was so happy ^^

ไปถึงก็ลากกระเป๋า อันหรูหรา แกรกกราก ไปตามถนน ไปโรงแรม....

Whenwe arrived Seoul.... we had to pull my travelling bag .....along the road...had a noisy sound ^^;

โรงแรมประมาณว่าคล้ายๆม่านรูดเลย แต่ก็อ่ะนะ มันถูกก็อยู่ที่นี่แหล่ะ ประหยัด

It's a motel..... ok!" I'll stay here"... cheap!!

อายพนักงานน่ะ เดี๋ยวเค้าคิดว่ามาค้างด้วยกัน แล้ว อีฉันก็ภาษาเกาหลี ไม่ได้เลย

I felt a bit shy to the reception...She might thought we would stay together that way *^^*

ส่วนเจ๊ รีเซฟชั่น ก็ภาษาอังกฤษไม่ได้เลย เฮ้ออออออออออ ปีเตอร์เลยต้องสั่งนักสั่งหนากับเจ้าหน้าที่ให้เรา

Reception couldn't speak Eng^^; hur~~ So, Peter must translate a lot and asked her to look after me.

ส่วนปีเตอร์อยู่หอพัก ไม่ไกลออกไป เพราะว่าปีเตอร์มาเรียนภาษาที่โซลอยู่ตอนนี้ เลยไม่ได้อยู่กับแม่

Peter stayed in a hostel near my place. He studied in Seoul, so , he didn't stay with his family.

มีวันนึงเราออกไปแล้วต้องฝากกุญแจไว้กับเจ้าหน้าที่ พอกลับมา...เจ้าหน้าที่เปลี่ยนคน

One day.. I went out from motel but I'd to leave the key at the reception desk. When I came back... Oh!! new person.

เอ่อ...บอกเบอร์ห้องเป็นอังกฤษ เจ๊แก ไม่รู้เรื่อง ทำไงดีหว่า...ภาษาเกาหลีพูดไม่เป็นอ่า...

I tried to tell the room number in Eng. Gosh~~ she didn't know Eng. I didn't know how to spek in korean T_________T

โอ๊ว เขียนเอาสิๆแต่ว่า ขอปากกา ภาษาเกาหลีทำไงหว่า ....

Oh~ I can write for her...But ..j\how to ask for the pen in korean?? T__________T

ก็ดีเหมือนกันนะ ที่ไม่ได้ไปอยู่บ้านพ่อแม่เค้า ไม่งั้นคงไม่ได้ไปเที่ยวไหนแน่ๆ คงได้อยู่แต่บ้าน

When I think again...It wasgood that I didn't stayed at his house. If I did so... I might just stayed home, couldn't go out anywhere.

ปีเตอร์เรียน จันทร์-ศุกร์ ทุกวันถึงเที่ยง เราก็ต้องอยู่คนเดียวถึงเที่ยง

I had to waited for Peter every mon-fri. He had class morning till noon. So, i'd to wait ^^;

ตอนเราจากมาจากซิดนีย์ หน้าร้อน อากาศประมาณ 32องศา มาเกาหลี หน้าหนาว อากาศ ประมาณ 5องศา กรี๊ดๆๆๆ หนาวมากๆ

I came from Sydney 32 degree but in Korea..it was 5 degree ..oH~~~ very different!! Too cold for me^^;

แต่ว่าบ้านเมืองเค้าทำดีมากๆ อยู่เมืองนอกเวลาหนาว ๆเราต้องพึ่งฮีทเตอร์ เอามาจ่อใกล้ๆตัว ซึ่งทำให้ผิวแห้ง แล้วก็เกิดอันตราย ผ้าห่มอาจจะไหม้ได้เลย

Some country, we have to be near with heater. It made our skin dry and it could burn the blanket..so dangerous.

แต่ที่เกาหลี เค้าฝังอะไรที่พื้นเนี่ยล่ะค่ะ ทำให้พื้นอุ่น แล้วไออุ่นๆ จากพื้น ก็จะพลอยทำให้ห้อง และบ้าน อุ่นไปด้วย ดีมากๆเลยค่ะ

But in Korea, the idea is very good. They make somethingunder the floor to make a floor warm. So when the floor warm... all the room and house wil be warm too~

ว่าแล้วเราก็อยู่โรงแรมได้สองคืน เปลืองตังค์ ต้องระเห เร่ร่อน ไปอยู่หอพักเหมือนปีเตอร์

By the way, I had to movedout from motel...coz it's too expensive for me. I moved to stay at hostel as Peter.

ราคาถูกมาก ประมาณว่าโรงแรมหนึ่งคืน อยู่หอได้เกือบอาทิตย์อิๆ แต่ห้องเล็กมากๆๆ

The price was so cheap... one day of motel price can payfor hostel feealmost a week ^^;

The room as small as the price too~

แบบเปิดไปเจอเตียง โต๊ะ+ตู้เสื้อผ้า บนหัวนอนมีราวไว้ตากผ้า ขนาดว่ากระเป๋าเดินทางวางแล้ว เปิดปิดประตูไม่ได้เลย

It had only bed, desk and cupboard. At the wall it had a cloth-pole. When I opened my baggage.. I couldn't open the door..The room was too full ^^;

พูดไปแล้ว แม่ปีเตอร์แม้เค้าจะกีดกัน แต่ว่า เค้าก็ยังห่วงเรา

However, Peter's mom was so good to me. Even she disagree with our relationship.

เค้ารู้ว่าเราคงไม่มีเสื้อกันหนาวที่กันความหนาวของเกาหลีได้

She would know that I might had no jumper that thick enought to resist the cold of Korea.

เค้าเลยให้ปีเตอร์ไปซื้อชุดลองจอห์น คือชุดที่ไว้ใส่ข้างในอีกที เพื่อกันความหนาว

So she asked Peter to buy Long john for me to wear in the inner to protect from cold.

แล้วก็ให้เรายืมเสื้อกันหนาว ที่ข้างในเป็นขนเป็ดอีกด้วย

Also, she lend me a thick jumper of her that was made by duck fur.

อืม ว่าไปแล้วเค้าก็ใจดีเหมือนกัน เราก็ใจชื้นขึ้นมานิดนึง

Um.... She wasn't mean to me. I felt warmer and more encouraged.

.

.

ปีเตอร์ แม้ฉันจะท้อบ้าง แต่ก็ไม่ถอยนะ เพื่อความรักของเรา ฉันจะทน

Peter ..Even I felt gave up sometimes... But I'd never quit. For our love, I'll be patient.

ฉันจะต้องเจออะไรฉันก็ไม่หวั่นไหว ฉันรู้ว่าฉันมีเธอ

Even the things I'll confront would scared me .I'll never be shaken. Because I know I've you.

ขอเพียงให้ได้เธอมา ฉันยอมทนทุกอย่าง

To get you, I yield to do all things~

ฉันรักเธอนะ

I love you~~~

ปล. เผื่อว่าใครอยากอ่านเรื่องราวตั้งแต่แรก